tak się spełni nasz bukowy sen.

wyciszenie.

mimo że moje życie ostatnio przypominało bieg przez płotki, a ja bez przerwy się potykałam, to teraz zaczynam sama ustalać ich wysokość. albo po prostu mam więcej energii i skaczę wyżej. zaczęłam od zdanego CAE i wiadomości, że jadę w bieszczady za 4 dni. co będzie dalej? nie wiem, ale wiem, że będzie dobrze.

czasem jeszcze podnoszę głowę
i długo patrzę w niebo
ufnie jak w dzieciństwie

lato, lato w pełni. nagrzana słońcem trawa i rozpływające się w palcach truskawki. zmysłowość, intensywność. oglądam reportaże cejrowskiego z meksyku i odbieram je jak jakąś odległą baśń z tysiąca i jednej nocy. ciężko mi uwierzyć, że istnieje coś poza Tu i Teraz. dużo dobrej energii. i czekam tylko na to coś, co powie mi 'wyjdź z domu właśnie dziś'. a wtedy kierunek - stasiukowe beskidy i ukochane bieszczady. łagodność...

jak statki po wełnę i cynamon
wszystko jest prawidłowe chyba.

tyle pozytywnych interakcji, ludzi, wydarzeń, słów, widoków, uniesień, łez... pozostaje mi tylko dziękować.

these are the seasons of emotion
and like the winds they rise and fall
this is the wonder of devotion
I see the torch we all must hold.
this is the mystery of the quotient
upon us all a little rain must fall...

jeszcze jest gdzie powracać nad ranem, tańczyć i mieć oczy zaspane!

no to... kierunek wrocław? (: